پ.ن۱: دوست معترضم، اراده‌ات پایدار/ کلیپ جدید کمپین

پ.ن۲: همراه شو ای عزیز، کین درد مشترک هرگز جدا درمان نمی‌شود/ یادداشت محبوبه از مراسم که خودش به تنهایی منبع انرژی بود، دیروز، سبز و قرمز...

عکس را احمد باطبی گرفته از سهیل آصفی. امیر آزاد است حالا. هست؟ و سهیل در بند.

احمد از پای چوبه‌ی دار، بعد از 8 سال جوانی به بند و میله و شکنجه و زندان کشیده شده، این عکس را گرفته، چند هفته پیش.

... بعد در راهپیمایی طولانی‌مان زیر باران و در فضای سبز، برای من گفت که خیابان زیباترین اختراع خداست؛ سپس درست کرد: «بهترین اختراع آدمیزاد.» و گفت طبعاً این قضیه‌ی خیابان بر می‌گردد به مسایل اقتصادی و رشد شهرنشینی و خلاصه کلک‌های دیگر، ولی به هر حال نَفْسِ خیابان چیز خوبی‌ست و خیابان تداوم تصوری است که به میدانی برسد و دور بزند و برگردد و هزار و صد و بیست میلیون سال ادامه داشته باشد و هزار و صد و بیست میلیون سال خاک شدن و دوباره رشد کردن پشتش باشد. بعد گفت: «با این احوال، وقتی تو خیابان هستم، از مردم می‌ترسم... شما نمی‌ترسین؟»

                                           "تجربه‌های آزاد ـ شهرنوش پارسی‌پور"

آخرین مقاله‌ی سایت تغییر برای برابری به شدت توصیه می‌شود. هم به کسانی‌که کمپین یک میلیون امضاء و تغییر قوانین مربوط به زنان را در تعارض و حتا تقابل با اسلام می‌بینند و هم آن دسته از افرادی که از ابتدا کمپین را با این استدلال که مروج گفتمان مذهبی‌ست، نه تنها طرد کردند، بلکه به شیوه‌های مختلف و گاه عجیب بر آن تاختند.

رابطه‌ی تغییر قوانین تبعیض‌آمیز و مذهب

کاوه مظفری 

امیر، امروز آزاد می‌شود. گفته‌اند تا ساعت چهار و باقی دستگیرشدگان 18 تیرماه به تدریج. اما هنوز خبری از آزادی سه پلی تکنیکی نیست.

پ.ن: امیر و سایر دستگیرشدگان ۱۸ تیرماه آزاد شدند. بعد از ساعت‌ها سردرگمی خانواده‌ها و دوستان‌شان مقابل درب اوین، هر کدام در یکی از میادین شهر رها شدند. 

1. دیروز برای بار پنجم پرده‌ی اتاقم را سوزاندم، وقتی به سیگارِ سر صبح‌م پک می‌زدم و حواسم هیچ نبود که کجا نشسته‌ام و باد پرده را می‌زد توی صورتم. با این سوراخ آخری انگار که جیگر زلیخا را از پنجره‌ آویخته‌اند.

(این هم روزمره به توصیه رفقا که از این حال و هوا بیاییم بیرون. اما نمی‌شود به این آسانی. می‌شود؟)

2. امروز هم امیر آزاد نشد. تازه آزاد هم بشود، خیلی‌ها، خیلی از آشنا‌هایم، آدم‌های دوست‌داشتنی اطرافم، گرفتارند، هنوز. بهاره هدایت، سهیل آصفی، مرتضا اصلاح‌چی و منصور اسالو.

و من کفری‌م. چرا آخرین بار که امیر را دیدم توی راه‌رو، سرسری گذشتم از کنارش، سهیل چرا آن‌شب نیامد، چرا آن‌قدرعجله داشتم که پیاده نشدم از ماشین آخرین باری که اسالو را دیدم جلوی پارکینگ‌ اتوبوس‌های شرکت واحد که داشت با باقی کارگران نوشابه و کیک می‌خورد و می‌خندید. چرا از بهاره خبری نیست، جز یکی دو تماس کوتاه؟ چرا مرتضا را زده‌اند؟

3. پنجشنبه 9 آگوست برابر با 18 مرداد روز همبستگی جهانی کارگران با منصور اسالو و محمود صالحی. همراه با اعتراضات کارگری در سراسر جهان، وعده دیدار ساعت 10 صبح الی 7 شب، منزل اسالو: "نارمک ـ خیابان جانبازان غربی (گلبرگ) ـ میدان سبلان و تقاطع مسیل باختر اول ـ  کوچه شهید علی اکبر امیری ـ پلاک 343 ـ طبقه اول"

می‌روم، بیشتر به خاطر پروانه خانم که سلامی بدهم، ببوسمش و بگویم، سخت می‌گذرد این روزها پروانه خانم. می‌دانم.

4. "زبان زنانه"، مصاحبه با ساقی قهرمان و شعرهایش را بخوانید و حالش را ببرید و شیشکی ببندید به هر چه کیهانی، بدتر از آن مسئولان روزنامه‌ی شرق و همه‌ی روزنامه‌نگاران دوزاری که با وقاحت دست به کمر، سر و گردن را قر می‌دهند که "این ساقی قهرمان که روزنامه را بست و هیچ هم شاعر خوبی نیست..." یا "این زن همجنس بازه که شعرهایش را هم هیچ دوست ندارم و دوست هایم را بیکار کرد..."! و دست آخر هم به این زباله‌های انسانی.

5. راستی، ابتذال درست از همان نقطه‌ای شروع می‌شو‌د که تو ایستاده‌ای. درست به همان علت که تفکر کیهانی می‌تواند لباس شرق و هم‌میهن و امثال فرزاد حسنی و تو را بپوشد.

6. باز دم فرناز گرم که هر چند وقت یک بار حالی به خودمان می‌دهد، این‌طوری:

آنان زبان را می‌ربایند، شعر را هم...!

برای امیر

برای همه‌ی دانشجویان دربند

برای زنان، کارگران، معلمان، روزنامه‌نگاران و صدها ترک، کرد و بلوچ در بند

برای همه‌ی اعدامی‌ها، قِصاصی‌ها و سنگساری‌ها:

با من از خوشه‌ی گندم                                                                           

با من از امید مردم

با من از جنگل و دریا                     

با من از خورشید فردا

با من از یگانگی حرف بزن

با من از جوانه بودن

نَفْس یک ترانه بودن

با من از شکوفه دادن

تو سحرگاه شکفتن

با من از یگانگی حرف بزن

با من از ستاره باران

در شب سرد زمستان

بگو از سرود یاران

در دلِ وحشت زندان

با من از سپیده و دار

با من از لحظه‌ی دیدار

بگو از زمزمه‌ی باد

در شب بی‌داد و فریاد

بگو از اوج غریب یک صدا

که رها می‌شود از گلوی ما

با من از یگانگی حرف بزن

با من از یگانگی حرف بزن*