چند روزی‌ست که کله‌ام به اندازه‌ی یک کدو تنبل روی تنم سنگینی می‌کند. مثل همین کدوها که توی جشن‌های هالویین طرفداران زیادی دارد. گلویم درد می‌کند و صدایم هم که انگار از اعماق جهنم بیرون می‌آید. گوشم مرتب زنگ می‌زند و اتاقم بوی بیمارستان می‌دهد. دور و بری‌ها فکر می‌کنند این احساس زاییده‌ی توهمات خودم است و ریشه‌ی آن را هم نسبت می‌دهند به سرما خوردگی‌ام و بویی که از بیمارستانی که این روزها مجبورم سر و ته‌اش را به هم بیاورم توی ذهنم رسوب کرده. دو سه روز گذشته هم به توصیه‌ی جوجوی نازنینم خودم را بسته‌ام به اقسام مختلف سوپ البته از نوع داغ ِ داغش به علاوه مقدار زیادی آب‌لیمو باز هم به سفارش همان جوجوی نازنین که فکر می‌کنم منظورش از این سفارش آخری بیشتر خوش‌مزه‌تر شدن خوراکم است تا توجه‌اش به خواص دارویی آن. آخر این جوجوی ما یک شکموی به غایت دوست داشتنی‌ست. این‌قدر که اگر شما هم آدم شکمویی باشید هوس می‌کنید مثل یک نون خامه‌ای بزرگ گازش بزنید. اما تمام تلاشم این بود که امروز سر حال باشم، چون این‌طور که گفته‌اند بیست و نهم مهرماه هر سال یک جورهایی سهم ماست از زندگی‌ای که توفیر داشتن یا نداشتنش به اندازه‌ی سر سوزنی‌ست. این سر و شکل جدید خانه‌ام را هم که می‌بینید از پیامدهای همان سهم است و هدیه‌ی روز تولدم از طرف یک دوست خوب. گرچه بی خوابی‌های آقای فروغ نتیجه داد و قالبی که می‌بینید به جشن تولدم رسید اما فکر نکنید تلاش من برای این‌که حداقل امروز سرحال باشم نتیجه‌ای داد. نه. نشانه‌اش هم این‌که ترکش بی‌ حوصله‌گی‌هایم  پیش از ظهر دامان مادرم را گرفت و بعد از ظهر هم پر جوجوی مهربانم را. به هر کسی هم‌که گلایه‌ای دارد حق می‌دهم، از دوستی که گوشه‌ی حیاط دانشکده گیرم می‌اندازد که چرا این‌قدر بی‌رمق به زندگی نگاه می‌کنی تا همین مادربزرگی که تمام روز را چشم به‌ راهم ماند و دست آخر هم قیافه‌ی ترش کرده‌ی نوه‌اش بهش رسید که هدیه‌ی تولدش را با اخم می‌چپاند توی کیفش. خلاصه این‌که امیدوارم دردی توی زندگی‌تان نداشته باشید و اگر هم داشتید از جنس حرف باشد که بشود گفتش و گرنه مثل من چیزی که خودم هم درست نمی‌دانم چیست بیخ گلویتان گیر می‌کند آن‌قدر که حتی روز تولدتان هم نتوانید یک لب‌خند درست و حسابی بزنید.

انتظار

طعم سیگار داشت

پشت شمشادهای بلندی که

                                      پناهم بودند

گربه‌های سرگردان

زباله دانی روحم را

به طمع لاشه‌ی خوشبختی

                                  می‌جستند

شبی که آسمان

                     ماه را

                           به رنگ نگاهت باخته بود 

شماره‌ی 77 فروغ هم آمد. اول این‌که سه ساله‌گی این دو هفته‌نامه‌ی فرهنگی تمام شده است و باید تبریک گفت به همه‌ي فروغی‌ها که بچه‌شان به این خوبی راه افتاده است. دوم این‌که مطلبی در مورد زندگی و آثار نادر ابراهیمی نوشته‌ام برای فروغ که قصد داشتم شکل ِ شخصی‌تر آن‌را به مناسبت مراسم بزرگ‌داشتی که دهم مهرماه برای او در خانه‌ی هنرمندان برگزار شد، در وبلاگم بیاورم. اما به پیشنهاد آقای مباشری همینی شد که در فروغ می‌بینید. آن سوی تسلیم هم داستان کوتاهی‌ست از «مجموعه‌ی افسانه‌ی باران» نوشته‌ی نادر ابراهیمی که در این شماره فروغ آمده.

شهاب هم در هر شماره یادداشت‌های جالبی می‌نویسد در مورد افسرده‌گی که حالا شماره‌اش به شش رسیده. خواندنش برای من که اغلب با این احساس دست به گریبانم خوب بود، برای شما هم شاید بد نباشد این قضیه‌ی افسرده‌گی را دنبال کنید.

تمام شب سعی می‌کنم بغضم نشکند.

ــ خانم، آقا، بگذارید حداقل همین بغض نشکسته بماند.

سر درد که امانم را می‌گیرد، می‌گویم: حالا که پشتم این‌طور شکسته است، از نشکستن بغض چه سود؟

خانه‌ی کوچکی دارم

در آن اتاقی هست

در آن اتاق کتابخانه‌ای هست

در آن کتابخانه کتابی هست

در آن کتاب پادشاهی

                           که قصر بزرگی دارد

My baby shot me down

I was five and he was six
We rode on horses made of sticks
He wore black and I wore white
He would always win the fight

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down

Seasons came and changed the time
When I grew up, I called him mine
He would always laugh and say
"Remember when we used to play?"

Bang bang, I shot you down
Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, I used to shoot you down

Music played and people sang
Just for me the church bells rang

Now he's gone. I don't know why
And till this day, sometimes I cry
He didn't even say goodbye
He didn't take the time to lie

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down

همه چیز سرد و سنگین است. همه چیز.

رو شدن این جمله‌ی صادق هدایت می‌ارزید به تمام مصاحبه شرق با سیمین دانشور. نمی‌دانم کجای این کار که دراز بکشی و منتظر باشی تا کسی بیاید و سهمت‌ را از زندگی و حقت را از دنیا بدهد فضیلت است که این‌چنین مادرسالار ادبیات ایران آن‌را برای آخرین اثرشان، کوه سرگردان، متصور شده‌اند. خانم سیمین مشکین شیرازی با این ‌همه فکر می‌کنید امیدی هست؟ برای ظهور نه، برای ادبیات‌مان که بوی جمهوری اسلامی گرفته است.

از وبلاگ جایی برای هیچ‌کس:

می‌شکند دستانش

در کشاکش بازی کودکان

و می‌ماند، استوار لبخند بر لبانش

عروسک کوکی

تنها قدیس شهر ما

صبح دیروز بود که پیدا کردمش، نه این‌که او گمشده باشد، من بوی گنگ رویاهای کودکی‌ام را فراموش کرده بودم که از توی وبلاگش خورد به صورتم. نمی‌دانم شاید خاصیت ماه مهر است جانم و وزش نسیم‌های گیج کننده‌ی اول صبح‌اش.

این روزها بیشتر از این‌که برای مدرسه رفتنشان خوش‌حال باشم، با دیدن این روپوش‌های یاسی، سبز و صورتی‌شان ذوق می‌کنم. اما هر چه می‌کنم نمی‌توانم هفت هشت سالگی خودم را میان دنیای رنگارنگ آن‌ها پیدا کنم. بس که به سیاه و سورمه‌ای عادتمان داده بودند و آن مقنعه‌های سفتِ چانه‌دار. انگار که مادربزرگ آدم بخواهد نماز بخواند. با کش آن‌قدر روی سرمان محکم‌اش می‌کردند تا مبادا تار موی دختر بچه‌ا‌ی نابالغ دین و انقلاب و جنگ و جبهه را به خطر بیاندازد، بالغ‌اش که جای خود داشت. راست می‌گوید، آن‌ها هیچ وقت هیچ چیز برای ما نداشتند. جز خواندن و نوشتنی که سال اول آموختیم و حفظ کردن محتویات بی سر و ته کتاب‌هایی که به طور حتم دافعه‌شان خیلی بیشتر از جاذبه‌شان بود چرا که پایان هر ثلث نتیجه کار طوطی‌های کوچک‌شان را می‌خواستند. و البته مقدار زیادی شعار هفته که هر روز از انتهای کتاب دینی‌مان در برنامه صبگاهی می‌خواندند و ما قندیل می‌بستیم تا سرانجام مدیر، ناظم، معلم ورزش، مسئول امور تربیتی، دانش‌آموزان فلان کلاس و ... کارشان با بلند گو و گوش‌های ما تمام شود. چه موسیقی دل‌انگیزی بود زنگ پایان مدرسه. مثل این‌که از دست هیولای سه‌سر کمد دیواریت نجات پیدا کرده باشی بدون صف بستن و شنیدن صدای کسی که می‌گوید: دستا بسته، سرا پایین، صدای پاها نیاد سرازیر می‌شدی توی پله‌ها و به عوض خفقانی که تا آن موقع روز گرفته بودی چند جیغ هم می‌زدی.

با تمام آن‌چه بر ما رفته است (حالا حالا هم قرار است برود)، ماه مهر هنوز دوست داشتنی است برایم. با تمام تلخی‌های دوران مدرسه، شیرینی همین ماه است که گذشته‌های دور را تبدیل به خاطره‌ای گس کرده است توی ذهنم. هر سال، روز اول مدرسه وقتی بند کفش‌هایم را می‌بستم با خودم می‌گفتم کاش امسال، سال بهتری باشد برای مدرسه رفتن. حالا وقتی از پشت پنجره به بچه‌هایی که انگار از جعبه مداد رنگی جدا شده‌اند و به مدرسه می روند نگاه می‌کنم، با خودم می‌گویم شاید، شاید امسال، سال بهتری باشد برای مدرسه رفتن.

پیوندها:

بوی تراشه‌های مداد رنگی

آقا اجازه ما بگیم؟

ثانیه‌ها

عقربه بزرگتر را هل می دهند

شاید که ساعتم از تو بگذرد

دیگر

فرصتی نیست

تا میان آسمان و نگاهت

                               سرگردان باشم

تا میان دست و دلت

پیشانی‌ات را

                دوره کنم

مرا کشته‌اند

در فاصله‌ی عبور از

خطر

       و

          زمان

در شبی بی‌سرانجام

که میوه‌ی ممنوع را خواب دیدم

و ستاره‌های آسمان کودکی‌ام را بخشیدم

فرصتی نیست

بیدار شو

ما مانده‌ایم

              و پاییزمان

                         که ناگهان سر رسید