این روزها حال درست و حسابی ندارم (کی داشتی؟). خستگی پیش از غروب سر و کله‌اش پیدا می‌شود و خواب زودتر از شب. دست آخر هم که خبرهای بد یک ارزن رمق باقی مانده را مثل هیولای هفت سر می‌بلعد. از کابوس‌های نیمه شب هم بگذریم. برای خالی نبودن عریضه: 

بدون شرح

هشت مارس در راه

اگر همیشه به حکمت و حکمتیسم فحش داده‌اید، بی‌خودی کلیک نکنید و همین‌طور به زنان و از آپارتاید جنسی خوش خوشان‌تان بوده یا اصلن احساس نکرده‌اید که بوده (هست).

هر چند این‌طور که از اوضاع بر می‌آید به زودی سندیکای اتوبوس‌رانی هم مثل هر حرکت دیگری در این مملکت ماست‌مالی خواهد شد.

2,900.000 $

برای دریاچه مهتاب 

چند شب پیش داشتم به علی‌رضا شیرازی می‌گفتم نمی‌دانی چه کیفی دارد خانه‌ات روی سرویس ‌دهنده‌ وبلاگی باشد که مدیرش از بهترین دوستانت است. همین بود که وقتی دوستی تلفنی خبر داد که این‌جا مورد لطف هکر ِ نامحترمی قرار گرفته یک تماس با مدیر بی‌نظیرترین سرویس دهنده وب‌لاگ دنیا کافی بود تا قبل از رسیدن به نزدیک‌ترین کافی‌نت محل کارم، همه‌چیز روبه‌راه شده باشد.

عزيز من! حذف زنان از فضای مجازی، محو کلمه‌ی زنان از عرصه‌ی جستجوهای اينترنتی، چيزی نيست جز باز آفرينی آرزوی هزار ساله‌ی عرب عصر جاهليت، که زن را زنده در گور بايد کرد و …
و محمد بود آن‌که دخترش را به عرش رساند و عيسی را يادم می آيد مريم مجدليه را تقديس کرد. من با اين تاريخ مردانه که تاج شرفش را از جمجمه‌ی زنان می‌سازد موافق نیستم. اما تو …؟ تو که بر نامم خط بطلان می‌کشی تو که زنده در گورم می‌کنی و می‌خواهی که نباشم، تو مگر مويد اين تاريخ نبودی؟ مگر سال‌ها به ضرب دگنک نخواستی که باورش کنم؟ حال چه شده که نفی‌اش می‌کنی؟ حذف نام من چيست جز بازترجمه‌ی هو الابتری که می‌گفتند؟ چيست جز باز ترجمان هزار سال رنج من؟ که بنده‌ی گور اجداديم باشم؟ من اما ديري‌ست پرده‌های متعفن حرم‌سراهايت را از هم دريده‌ام. اشتباه گرفته‌ای گمانم. گرد آفريد را با شهرزاد قصه‌گو که شهرزادها بدین سرزمين تلخ هرگز دوام نياورده‌اند. راستش را بگو عزيز من نگاهم که می‌کنی، چه می‌بينی که حذفم می‌کنی؟ کمند گيسويم را می‌بينی يا برق خنجرم می ترساندت؟ سرخی لب‌هايم را می‌بينی يا منطق کلامم می‌تر ساندت؟ سياهی چشمانم را می‌بينی يا اخگرهای خشمم می‌ترساندت؟
حضور من حقانيت من است. من ايستاده‌ام. نيازی به اثبات حقانيت خود ندارم عزيز من! تو اما اين‌بار گمانم چرا…

منبع

جادی، همسرش و دوستان او را در انجمن بدون مرز می‌ستایم. نه تنها بابت کمپین ضد سانسور زنان که در سایت انجمن مذکور راه‌اندازی کرده‌اند و از طریق آن پیگر فیلتر شدن کلمه‌ي WOMEN هستند، بلکه به دلیل فعالیت‌های گسترده‌ای که در زمینه حقوق زنان، سانسور و ... کرده‌اند. بدون ادعا و بدون این‌که حتی اهالی محترم وب‌لاگستان کمک شایانی و یا حمایتی از آن‌ها کرده باشند. شاید چون وب‌لاگ‌هایشان به اندازه‌ي فلان وب‌لاگ نویسی که خود را مدافع حقوق زنان می‌داند خواننده، هوا‌دار و مجیزگو ندارد. در هر صورت اگر مسئله‌ي سانسور زنان و در کل سانسور برای‌تان اهمیت دارد بد نیست که به صفحه‌ي ویژه مربوط به آن در سایت بدون مرز اینک بدهید و یا از لوگوی آن استفاده کنید.

خواستم این مقاله‌ي عباس معروفی را اضافه کنم به لینک‌هایی که همیشه بُر می‌خورند وسط همین حوالی وب‌لاگم. اما از ‌جایی که اغلب ما لینکدونی‌ها را تنها یک حاشیه تلقی می‌کنیم (حالا کار با درست و غلطش ندارم) این نوشته‌ی معروفی را که به سپانلو تقدیم شده (حتمی بابت این و این) تمام و کمال این‌جا می‌گذارم. چون نه تنها مطلبی نیست که بخواهیم به حاشیه سنجاقش کنیم بلکه از آن دست نوشته‌هایی‌ست که باید روزی صد مرتبه هم از روی‌اش بنویسیم تا خیلی چیزها یادمان بماند. به خصوص به اصطلاح روشن‌فکرهایی که به بهای یک آب نبات قیچی گول شعارهای جمهوری اسلامی را می‌خورند و گاهی اوقات همان‌طور که راست راست توی خیابان راه می‌روند و هزار جور ادعای بشر دوستانه از آن‌ها ساطع می‌شود حالا از حقوق زنان بگیرید تا حقوق کودکان و کارگران و ...، چنان اظهار فضل‌هایی (مانند این) می‌کنند که دود از کله که چه عرض کنم تمام نقاط بدن آدم بلند می‌شود. گفتن هم ندارد که این روزها دوستان نادان خیلی بیشتر از دشمنان دانا حالم را بهم می‌زنند.

وریدهای تن‌ام

سرگردان بستر خواهش تو بودند

که ماهْ

روی پلک‌هایم

                 از نفس افتاد

بگرد

توی جیب‌ات

خورشید را پیدا می‌کنی

و شیشه‌ای

به حسین نیازی به خاطر بوی ترشی:

نامه صادق هدایت خطاب به برادرش عیسی 76 سال پیش در چنین روزی:

صورت ِ آبی آسمان آن روز حتی یک خال سیاه هم نداشت، جز تکه ابرهایی که مثل نقل پاشیده بودند پای ِ عروس ِ خورشید و آن چند تا گنجشکی که پی هم گذاشته بودند توی صحرای آسمان و حسابی چرخ می‌خوردند برای خودشان.

من نشسته بودم روی سکوی مرمر کنار باغ‌چه و داشتم برگ‌های سبزی را که از بوته‌ي گل نسترن جدا کرده بودم بین دوتا سنگ له می‌کردم. قرعه‌ی مامان به نام من افتاده بود توی خاله بازی آن روز و پری‌سا که به خاله سوسکِ بیشتر شبیه بود تا بابا، زنبیل برداشته بود و رفته بود خرید. اما من می‌دیدمش که درست وسط باغ‌چه ایستاده و مثل کلاغ‌ها به زمین نُک می‌زد. حاصل کند و کاوهایش را هم که چند تا چوب خشکیده و آلوی پلاسیده و کرم‌ خاکی بود ریخته‌ بود توی همان زنبیل قرمز کذایی جای خرید روزانه تا من آن‌ها را توی قابلمه‌ی پلاستیکی زرد رنگی که در ِ صورتی داشت با برگ‌های که داشتم له می‌کردم، قاطی کنم و یک خوراک مفصلی بار بگذارم که هیچ بنی بشری حاضر نمی‌شد حتی روی‌اش را هم نگاه کند.

آن‌قدر توی دریای بازی ِ بچه‌گانه‌مان غرق شده بودیم که هیچ نشنیدیم صدای بوق ِ ممتدی را که وقتی از رادیو پخش می‌شد بزرگ‌ترها را طوری هول و هراس برمی‌داشت که مثل مرغ پر کنده خودشان را به در و دیوار می‌زدند تا جایی برای پناه گرفتن پیدا کنند. مادر واقعی این بازی که پیدای‌اش شد چنان ما دو تا را بین زمین و هوا قاپید و به سمت پناه‌گاه دوید که چندبار روی پله‌هایی که به زیرزمین می‌رفت تعادل‌اش را از دست داد و افتاد. مدتی گذشت تا سر و صداها دور شده و ما دوباره برگشتیم توی حیاط با سرهایی رو به آسمان. چندتا خط موازی شبیه ریل قطار اما سفید رنگ پایین آسمان را به بالای‌اش دوخته بودند و من مبهوت مانده بودم کجای این خطوط ترس دارد که دستان مادربزرگم هنوز دارد می‌لرزد. این اولین تصویری بود که از بمب‌باران پشت سلول‌های مغزم نقش بست و جلوی چشمانم، هر چند ذهن کودکانه من دروغ ناشیانه‌ی پدر را باور کرد که گفت آن هواپیماها آمده بودند محبوبه را با خودشان ببرند. محبوبه دختر دم ِ بخت همسایه بود که چند ماهی می‌شد با پسری که در آمریکا زندگی می‌کرد نامزد شده بود و به من گفته بودند شوهرش به زودی با اسب سفید آهنی می‌آید پی‌اش. خیلی زود شب از راه رسید میان دلهره‌ای که روی صورت افراد خانواده‌ام نشسته بود و دستانی که هنوز می‌لرزید. شنیدم که پدر گوشه‌ای از اتاق به نجوا به مادرم می‌گفت بمب روی یک نان‌وایی افتاده، حوالی گل‌برگ بود یا دردشت حالا خوب یادم نیست اما تصویر یک نان‌وایی که جلوی درش یک تکه نان سنگک سوخته آویزان است با مرده‌هایی که قرمزی خون‌شان با سفیدی آرد آمیخته همیشه جلوی چشمم هست و خرده شیشه‌هایی که همه‌جا ریخته. از آن شب دیگر هیچ‌وقت نزدیک پنجره نخوابیدم.

کابوس ِ جنگ میدیدم که صدای زنگ تلفن خوابم را پاره کرد. کسی آن طرف خط خبرهای بدی داشت.

هیچ‌یک سخنی نگفتند،

نه میزبان و نه میهمان و

نه گل‌های داوودی.

تنهایی را گز می‌کنم

توی پیاده‌روی شب

نگفتی

دست‌های من تاریک شده‌اند

یا تو چشم‌هایت را می‌بندی؟

می‌دانم

حالا بوست هم طعم سینما صحرا گرفته

دیگر فرقی نمی‌کند

که فیدل را از دست داده باشم

یا نبرد شیلی را

من به طبل رسیده‌ام

تو خالی

تو به آهستگی

چه خوب که سر ِ شب بعد از دیدن افتضاح خسرو سینایی به نام ِ گفتگو با سایه که در آن بر اساس یک تحقیق با شیوه‌ی مطالعه‌ی احضار روح! صادق هدایت را لجن مال کرده بود، پیش از کشیدن آخرین نخ سیگارم، سوار ماشین شدم و به خانه برگشتم. وگرنه من می‌ماندم بدون این آتش که گوشه‌ای از تاریکی اتاقم را سرخ کرده، هر چند درونم را نه و این شب که خالی‌تر از ظرف ِ شام ِ سگ‌های اهلی‌ست.