۱. هیچ دلم نمی‌خواست به زنستان با این طراحی افتضاح‌اش لینک بدهم. بعد از عمری فیلترینگ سایت‌های زنان و با این همه سایت دولتی زنان، یک مجله زنانه به این خوبی در می‌آید با این شکل و شمایل و کلی ایراد در ظاهر که جای تاسف دارد. اما از شماره چهارم آن که مفصل پرداخته‌اند به زنان کارگر نمی‌توان گذشت. خوشحالم به این درک رسیده‌اند که جنبش زنان ارتباط تنگاتنگی با جنبش‌های دیگر از جمله جنبش کارگری دارد و هم این‌که زنان کارگر هم مطالباتی دارند که باید به آن‌ها هم پرداخت. وگرنه از نوشته‌های وبلاگی بعضی از بچه‌های زنستان داشتم کم‌کم به این نتیجه می‌رسیدم که آن‌ها معتقدند چون زنان کارگر در این فضا نماینده ندارند نباید خواست‌هایشان را مطرح کرد و گذاشت‌شان کنار. در شماره چهارم زنستان (زنان کارگر)، می‌توانید بخوانید:

سرزمین شمالی: یک حرکت فمنیستی ــ کارگری هما مداح

چرا دستمزد زنان کارگر کمتر است؟ گروه آمار

خشونت کلامی علیه زنان کارگر پری‌سا کاکائی

مارکسیسم‌فمنیسم، به نام کارگران، به کام زنان؟! گل‌ناز ملک

و کلی مطالب خواندنی دیگر

۲. عده‌ای از کارگران و دانشجویان به مناسبت اول ماه مه در برابر دفتر مرکزی شرکت واحد تجمع کردند که گویا منجر به بازداشت تعدادی از فعالان سندیکای اتوبوس‌رانی شد. گزارش‌های بیشتر را می‌توانید در وبلاگ عابد توان‌چه که گویا خودش هم موقتن بازداشت شده بود بخوانید: به یاد ۶۷

۳. قطع‌نامه‌ي هیات موسسان سندیکاهای کارگری به مناسبت اول ماه مه و یک داستان کوتاه ولی واقعی از ایران به مناسبت روز جهانی کارگر از دکتر احمد سیف

۴. برای این‌که یادم بماند: این سطور در ساعات پایانی روز دوشنبه یازدهم اردیبهشت‌ماه  ۱۳۸۵ برابر با اول آوریل  ماه مه ۲۰۰۶ و در لحظ‌ه‌های آغازین یک سوءتفاهم دیگر، یک دل‌خوری دیگر، یک دل‌تنگی دیگر و در نهایت ِ سنگینی پلک‌ها، خستگی پاها، بی‌رمقی دست‌ها و سستی زنده‌گی که فرق چندانی با مرده‌گی ندارد برای اثبات بودن در انتهای ناامیدی، نگاشته شدند.

۵. کاش یادم بماند و دیگر هیچ.