|
|
روزی که هواپیمای C _ 130 ارتش با نزدیک به صد مسافر به جای فرودگاه مهرآباد، روی آن ساختمان ده طبقه در شهرک توحید فرود آمد و آن فاجعه وحشتناک را به بار آورد تا مدتها به این فکر میکردم که چقدر زنده بودن ما در این کشور شانسی و از سر تصادف است. فقط کافی بود آن روز بر حسب اتفاق مهمان یکی از واحدهای آن ساختمان بودیم و یا سرنشین آن هواپیما (گو اینکه پدر یکیمان بود) که امروز زورچپان جمع شهدای همیشه زنده! شویم. یا همین اواخر وقتی این حادثهی دلخراش در جادهي بم ـ کرمان اتفاق افتاد، بیشتر به شانسی زنده بودنم، باری به هر جهت بودن زندگی و بی ارزشی جان انسان در این مملکت، با وجود تمام شعارهای ملت دوستانهی! سر و صاحابها و تعریف و تمجیدها از امت همیشه در صحنه، ایمان آوردم. حالا بیش از پیش باور دارم که «مردم» در اینجا فقط سه ماه قبل از انتخابات است که ارج و قرب دارند، قهرمانند و قابل ستایش و درست زمانی که سیستم برای خوردن مهر تایید به آنها محتاج میشود، مفهومی درخور توجه مییابند. اما حالا که بیش از یک ماه از بازداشت رامین جهانبگلو، روشنفکر و فیلسوف بزرگ ایرانی/انسانی میگذرد، آن هم بدون حق ملاقات با خانواده و طرح اتهام رسمی و شفاف جهت اطلاع افکار عمومی، به این فکر میکنم که به همان نسبت که از روی شانس و تصادف زندهایم در این مملکت، خیلی شانسی و اتفاقی هم هست که آزادیم؛ به این معنا که پشت میلههای زندان و تحت بازجویی نیستیم. چون در چنین نظامی که به راحتی آدمها با هر مقام و جایگاه اجتماعی، با هر شخصیت و اندیشهای، (چه گنجی و چه جهانبگلو، چه باطبی و چه سیگارچی، چه فیضالله مهدوی و چه اسانلو) بدون دلیل بازداشت، بیسر و صدا شکنجه و به دلایل واهی محکوم میشوند، هیچ بعید نیست که هر لحظه هر کدام از ما حتی غیر سیاسیترینمان به جرم دگراندیشی و یا تنها، اندیشیدن سر از جایی در بیاوریم که معروف است عربها نی میاندازند. نمونهاش هم رامین جهانبگلو که یک شخصیت برجستهي فرهنگی است تا هر چیز دیگری و این درست همان چیزیست که ماجرای دستگیری او را بغرنج و اتهاماش را غیر قابل هضم میکند. وقتی روزهای اول از بازداشت او خبردار شدم تا مدتها باور نمیکردم (نمیخواستم باور کنم) در حق آدمی با چنین سطح دانشی و یک فرهیختهی دانشگاهی اینطور جفا شده باشد. دردناکتر اینکه برخیها از امضای نامههایی که خواستار آزادی او هستند به عناوین مختلف طفره میروند، با آن مخالفت میکنند و آنها را به سخره می گیرند و همین حمایت مجازی از او شده محل بحث و درگیری اطرافیاناش و موقعیت مناسب برای طعنه زدن و متلکپرانی آشنایان او به هم. چه بسا که همین اعتراضات مجازی و پراکنده انرژی نیروها را برای اعتراض در دنیای واقعی میگیرد و از کشیده شدن بحث به عرصهي عمومی جلوگیری میکند. اینجا ایران است رامین. یادت باشد. فقط در کشوری مثل ایران میتوانی انتظار چنین اتفاقاتی را داشته باشی. همسر رامین جهانبگلو تنها میگرید: سرهای بیصدا اعتراض به دستگیری رامین جهانبگلو: اگنس آزادی برای رامین جهانبگلو: فرانکولا ۴۲۰ روشنفکر ایرانی و جهانی خواستار آزادی جهانبگلو: فرانکولا
سی و یکم اردیبهشت 1385 ساعت 23:25
|
