یادداشت بینظیر سپینود بر بازی مفتضحانهي تیم ملی فوتبال ایران برابر مکزیک:
آزموده را آزمودن خطاست.
آن هم چه آزمودهای! یادم هست جامی که در کره و ژاپن به شکل مشترک برگزار شد و با افتضاحات داوری که به ویژه در حق ایتالیا و اسپانیا دیدم، تصمیم گرفتم که عطای دیدن مسابقات را به لقایش ببخشم. حالا هم این طور تصمیم گرفتم چرا که:
تیمی که:
*دروازهباناش بچهگانهترین و احمقانهترین اشتباهات را، هنوز، انجام میدهد.
*مربیاش دیرهنگامترین و بدترین و محافظهکارانهترین تصمیمها را میگیرد.
*در آن، پیرمردی(!) بیمصرف و فربه خود را دست و پاگیر بقیهی مهاجماناش میکند و جالب که ناماش کاپیتان(!) است و قاعدتن باید شعور داشته باشد و ندارد وگرنه خود را زیدانوار بازنشسته میکرد.
*برطبق یکی از خصوصیات مردم کشورش که اعتقاد دارند؛ ما کار خودمونو کردیم گوربابای بقیه، و بقیهاش با دیگران است و بهمان ربطی ندارد، مدام پاسها و سانترهای بیهدف روی دروازه بفرستند و شانه بالا بیاندازند.
*بازیکناناش و مربیاناش ارزش دقایق و لحظات را نفهمند.
*تازه در حین بازیهای اصلی بخواهند تجربه کسب کنند.
*فکر کنند مثل چند سال پیش امداد غیبی به دادشان میرسد و به جای دانش و علم فوتبال، به متافیزیک و از آن بدتر، خرافات، چنگ بزنند.
*حتا نتوانست از ناداوریای که به نفع خودش بود، استفاده کند!
*آقای گل لیگ سراسریاش حتا در ترکیب سه ذخیرهی اول نباشد چه رسد به خط حمله و ترکیب اصلی. ادامه...
پیوند۱: برانکو به لاونپه باخت، ایران به مکزیک (همراه عکسهای بازی): سیاورشن
پیوند۲: میشد نبازیم (همراه لینکهای مربوط به حواشی بازی): عقاید یک احسان
