|
|
از همهي دوستاني كه به شكلهاي مختلف 8 مارس را تبريك گفتهاند ممنون. اما به نظر من روزهايي مثل روز جهاني زن و يا روز جهاني كارگر تبريك و جاي جشن و خوشحالي ندارد. شيريني و گل در آن معنا ندارد. چطور ميشود اينروزها را تبريك گفت وقتي دنيا دارد چهار نعل به قهقراي انسانيت ميرود. وقتي هنوز تبعيض و خشونت در همهي اشكال آن در تمام دنيا اعمال ميشود و ستم جنسيتي و بهرهكشي اقتصادي تشديد ميشود. وقتي هنوز زناني به بند كشيده ميشوند، كتك ميخورند و تحقير ميشوند به جرم زن بودن. وقتي كودكان به بيگاري گرفته ميشوند و كارگران براي روزي 10 ساعت كار كردن كمتر از يك دلار دستمزد ميگيرند. نه! تبريك نگوييد. به نابرابريها اعتراض كنيد. + آزاد شدن زنان زنداني به جز سه نفر: شادي صدر، محبوبه عباسقليزاد و ژيلا بنييعقوب + روز جهاني زن، با ورود ماموران به خانهِ اعضاي مركز فرهنگي زنان آغاز شد به فرناز عزيزم براي تمام دلهرههايش، خستگيهاي اين چند روز و آزارهايي كه ميبيند: و اين شرقيترين گوشهي چشمِ راستم كه ميپرد از پنجِ صبح خوابم را كه گرفته هيچ به اعصابِ كلمههاي زمستان طوري چسبيده كه اين روزنامه هم سفيدِ سفيد به دستم ميرسد. و خواندن كه ندارد هيچ آينههاي مِه گرفتهي اين گربهي عيارِ جغرافيا را حتا تميز نميكند. كفشهاي روي هم افتادهام را "سين" جفت مي كند: كه اين همه رفتن و آمدنت به جايي نميرسد. ماهيِ اين تُنگ خانهگي هم بيقرار مثلِ من بالا و پايين ميپرد و از اين همه ابرِ روي سرم يك قطره باران بر جاي پاي مسافري چكه نميكند. "ناهيد كبيري"
هفدهم اسفند 1385 ساعت 15:30
|
